hastalik ve muz kabugu :(((

Hastayim,
hem de cok :(((
dogum sonrasinda dinlenememenin acilari simdi cikiyor gibi.
cuma aksamustu basladi, bir bogaz agrisi ki sormayin, igneler batiyor her yutkunusumda, sonrasi klasik hapsirik, burun akintisi, basagrisi, kemik agrisi, vs vs... ne isterseniz var yani, korkuyorum acaba kucuklugumden beri basimin derdi olan bademciklerim mi konu diye. Yarin doktordan randevu almaya calisacagim bakalim.
en kotusu de
bebisime yaklasamiyor olmam :((((
hani ya bulasici birseyse diye, yeter ki o hasta olmasin diye... sutlerimi pompalayip buzdolabina koyuyorum, babasi biberonla emziriyor minik yavrumuzu.
ama o kadar ozledim ki onu, yaninda olup da kucagina alamamak, opup koklayamamak tam bir iskence, buna dayanmaya calisiyorum iste iki gundur yeter ki o hasta olmasin diye.
ama zor, cok zor hem de :(((
hani hamileligimin sonlarina dogru bir grip olmustum ya, onu da etkisiyle sanirim atesim cikmisti dogumda, ve bu ates yuzunden bebisimiz de atesli dogmustu.
ve kendim iki gun kaldigim halde hastahanede, bebisim 3 gun daha kalmisti benden ayri, tedbir icin diyorlardi doktorlar ama biz cok uzulmustuk hem de cok...
yeniden yasamasin bebegimiz o zorluklari diye simdi hasret cekiyorum ben. uzaktan bakarak seviyorum onu, bu ne zor seymis boyle,
yeter ki "o" hasta olmasin diye....

sasirtti beni D.

bugun sasirtti beni D. bir mail aldim ondan. oyle uzun yazilmis birsey degil; kisa, bir "merhaba" diyen cinsten, oyle icten de degil ama soguk da degil- belki de ben soguk oldugunu gormek, hissetmek istemiyorum iste. onu herseye ragmen sevmeye devam ediyorum ben.
bilmiyorum bu iliskiden hala birseyler bekliyorum sanki, beklemeli miyim?

bir de...

bir de ben aslinda bir blog daha actim- sanki bu bloguma siklikla yazabiliyor gibi!- ali bebek icin, ama pek bir sey yazmadim daha (surprise, surprise...).
hani soyle ozel birsey olsun onunla benim aramda istiyorum ama bakalim basarabilecek miyim?
bir yandan da kendini cocuguna adamis bir tip olmaya mi goturur acaba bu beni diye dusunmekten alamiyorum kendimi. goturur mu? ne dersiniz???
not: "kendini cocuguna adamis tip" ne demektir, nasil olur? iste size yeni bir tartisma!

bloglara veda...

yine yazmak istemekle birlikte ne yazacagimi bilememenin verdigi bir sikinti icindeyim galiba.
hayat su siralara oyle hizli geciyor ki benim icin, ne yazayim diye dusunurken, yazmayi dusundugum seylerin geride kaldiginin ayirdina variyorum neden sonra.
ornegin bu sabah kahvaltida kendi kendime konustugumu yakaladim; ne oluyor diye sordu sonra "significant other"im, "hiiiic" dedim, "gunler ne cabuk geciyor diye dusunuyordum iste" dedim.
cidden oyle, gunler cok cabuk geciyor ve ben kacan trenin arkasindan kosturur gibi hissediyorum kendimi.
doktoranin hizli gunleri derken sevgili bebegimiz gunleri daha da hizlandirdi. yarin iste 7. haftasi dolacak Ali pasha'nin ;)... "ya ben dun yazmamis miydim su alttaki dogum yazisini???" diye dusunmekten alamiyorum kendimi.
ama o cooook tatli!!!
"nereden cikti simdi bu?" demeyin sakin. insanin bebegini, canini aklindan cikarmasi oyle zor ki... daha bugun direksiyonda kendi kendime oglusumu seviyordum, "annesinin bir tanesi, annesinin nur tanesi, annesinin baliii, annesinin caniiii, top top sekeri, lolipop sekeriiii, annesi onu cok sever, annesi onu ham ham yer, ham ham ham yer" diye soyleyegeldigim bir mani/ninniyi dolamistim yine dilime iste.
bu arada farketmissinizdir ki "anne" rolune az bucuk adapte oldum hemen ;) gerci su ana kadar cok fazla hissedemedim anneligi zira ilk birinci ayinda bebekler pek iliskide olmuyorlar ebeveynleriyle, kendi dunyalarinda oluyorlar daha cok ama ne biliiim iste bugune kadar farketmemisim ama icimde varmis demek ki.
oyle ama genelde cocuklara sadece gulumseyerek sevgimi gosteren ben, bebisime karsi icimde cosan, tasan vs. sevgiyi nasil gosterecegimi sasirir oldum.
gelsin maniler, gitsin ninniler artik ;)
bu arada dogum sonrasi ilk kontrolume de gittim (jinekolguma) gecen hafta. Buralarda cok moda olan dogum sonrasi depresyonu hakkinda konustuk biraz. depresyonda oldugumu dusunmuyorum ama onerileri kulak ardi etmemekte fayda var: hayat bebekten ve annelikten ibaret degil, kendini de unutma! ogudu bu.
kendimi unutmamak adina ara verdigim yuzme seanslarima mi baslasam diyorum, zira su beni "iyi"lestiriyor.
iste boyle... cok serbest oradan buradan bir yazi oldu bu.
baslikla da pek ilgisi yok gibi
neden bloglara veda dedim, istedigim siklikta yazamiyor ve her daim okudugum bloglari takip edemiyor oldugum icin, ama sakin akliniza birsey gelmesin bunlar ali bebek'in sucu degil, benim sucum iste....

biraz gec oldu ama...

bugun gobegi dustu Ali bebek'in :).
dogumunun 34. gunu bugun, bizim gobegimiz her nedense biraz gec kurudu. ama mutluyuz artik ozgurce banyo yapabilecegiz.
simdi dusunuyoruz dusen bu parcayi ne yapsak diye? saklasak mi? yoksa Harvard bahcesine mi gomsek :))) ???